| تبليغات | X |
هوشمندي کارکنان در محيط كار ، مسئله أي حائز اهميت است . اما مهمتر آن است كه بتوانند با يكديگر روابط موثر برقرار كنند . اداره روابط ميان فردي در محيط كار چالشي است كه در برابر كليه كاركنان و بويژه مديران وجود دارد .
بطور كلي دو نوع رابطه در سازمان گسترش مي يابد : رابطه شخصي و رابطه كاري .
رابطه كاري همواره مهمترين رابطه است . روابط كاري بر اساس ضوابط و سلسله مراتب سازمان برقرار مي شود ، از اين رو افراد نبايد احساسات خود درباره ديگران را در روابط كاري خود دخالت دهند . در رابطه كاري احساس نزديكي و صميميت و همدردي جايي ندارد . در حاليكه در رابطه شخصي فرض يكسان بودن و برابري افراد مطرح است .
چالش اصلي تلفيق دوگانه رابطه ها و احتراز از تجلي و غلبه هر يك از رابطه هاي كاري و شخصي در سازمان است . البته كار مشكلي است ولي غير ممكن نيز نمي باشد .
يكي از توصيه ها آگاهي همگان از كم و كيف رابطه ها و تاكيد زياد بر پيامد هاي آن می باشد.
دوم اينكه همه افراد بايد نحوه ارتباط كاري را بخوبي فراگيرند و فراگيري آن مستلزم توجه و تذكر مكرر و بويژه رفتار شخص مدير است .
سوم اينكه بجاي ارتباط شخصي بايستي به همگان نحوه همكاري با يكديگرو كار جمعي را آموزش داد . كار گروهي به معني رفيق شدن و دوست شدن نيست . كار گروهي يعني توافق بر اصول و اهداف ، احترام متقابل و تشويق و حمايت از يكديگر است . كار گروهي مكانيزمي است كه همه به هم كمك مي كنند تا هدف سازمان تامين شود . براي اينكه تيمهاي موفقي در سازمان شكل گيرند . بايستي همه اعضاي آنها مهارت ارتباط موثر ، رفع تنش و تعارض را فرا گيرند . افراد بايد ياد بگيرند كه مخالفتها جنبه شخصي ندارد و اصولا مسائل شخصي را در كار وارد نكنند.
