آيا مي‌دانيد؟

        در ژاپن:

 اگر شركتي بيش از حد معمول سود سالانه داشته باشد، دچار اشكال خواهد شد و عملكرد مديرعامل و شركتي كه تحت مديريت دارد مورد سوال قرار خواهد گرفت؟

قابل توجه اينكه: « سود» هر شركت  یا كارخانه، يك هزينه سرمايه‌گذاري، مانند نرخ بهره در وام ها محسوب مي‌شود و نه بيشتر از آن. همانطور كه نرخ بهره‌ ميزان مشخصي دارد و از آن فراتر نمي رود، سود سرمايه در ژاپن نيز براساس مقدار مشخص برنامه‌ريزي مي‌شود.

اصل «سود به عنوان هزينه‌هاي سرمايه‌گذاري»، بيانگر اين حقيقت است كه در اين كشور، سهامدار فقط يك عامل علاقه‌مند بيروني نسبت به شركت محسوب مي‌شود نه يك عامل اصلي و داخلي.

   منبع: مديريت ژاپني، ن در داري-  ناشر: موسسه خدمات فرهنگي رسا

جلسات پربار!

 از نظر مديران شايد دشوارتر از مديريت جلسه، حضور در آن بعنوان شركت كننده باشد.اما من معتقدم كه بعضي از جلسات كاري در عمل بسيار متمركز، پربار و لذت‌بخش مي‌باشند. البته لازمه اين كار وجود مدیری است كه بتواند در طول جلسات دهانش را بیشتر بسته نگه دارد و گوش‌هايش را بیشتر باز كند!  جالب است که بدانید انتخاب افراد به عنوان رئيس جلسه باعث عكس‌العملهاي مختلفي در آنها مي‌شود:

ç     بعضي از فرصت بهره‌ مي‌گيرند تا اشتياق خود را به گروهي كه بر آن مسلط شده‌اند تلقين كنند.

ç      برخي ديگر، فعاليتهاي جمعي به اندازه كافي برايشان رضايت بخش بوده و نيازي به كاميابي احساس نمي‌كنند.

ç     و البته افراد تنبل و سستي هم وجود دارند كه رياست جلسه را براي اثبات ناكارآمدي و بي‌تصميمي خود مي‌خواهند !! و بنابراين باعث تسری ترديد و دو‌دلي خود به كل اعضای جلسه مي‌شوند.

اما حتي افراد زيادي كه اهل افراط و تفريط نيستند هم زماني كه براي اولين بار رئيس جلسه مي‌شوند، احساس لذت بخشي از منيت دارند. اين احساس گناه نيست. گناه، خودخواهي يا داشتن اين فرض است كه بقيه اعضاي جلسه هم همين احساس را دارند. اين خود خواهي رئيس جلسه، بزرگترين مانع در موفقيت آن است.

اولين وظيفه رئيس جلسه، شناخت اين وسوسه و خطرهاي تبعيت از آن است. واضح‌ترين علامت خطر آن است كه در طول يك بحث صداي خودتان را بيشتر از بقيه بشنويد و بيشتر از بقيه صحبت كنيد .در  واقع، تنها يك راه مشروع براي لذت بردن رئيس جلسه وجود دارد و‌ آن لذت دستيابي به هدف جلسه‌ است و مشروعيت هدف جلسه هم بستگي به مقبوليت آن نزد شركت كنندگان دارد.