لطفاً عملكرد مطلوب كاركنانتان را تحسين نكنيد!

"به نظر شما تحسين عملكرد كاركنان، كاري مطلوب است يا نامطلوب؟ اگر شما جزو آن دسته از مديراني هستيد كه بي‌چون و چرا، تحسين عملكرد كاركنان را مطلوب مي‌پنداريد، به شما توصيه مي‌كنم، سطور زير را با تأمل بيشتري مطالعه فرماييد"

قصد دارم اين عقيده رايج كه کارکنان از تحسين شدن لذت مي‌برند را زير سوال ببرم، البته مي‌دانم كه در حوزه خطرناكي پا گذاشته‌ام، چرا كه تحسين، يكي از ابزارهای رایج مدیریتی است كه كاملاً مورد تایید مي‌باشد.اما واقعاً ترديد دارم كه بتواند آنچه را كه از آن انتظار می رود به دست بدهد.

برای امتحان فرض بالا، كارمندانم را بخاطر انجام موثريك كار تشويق کردم، مشاهده کردم كه آنها به سرعت تلاش کردند تا نقش خود را در آن کار كمرنگ جلوه دهند. جالب است كه بعضي از آنها  از تحسين اینجانب یا همكارانشان، احساس ناراحتي کردند، شايد دليل اين امر اين باشد كه تصور می کردند تحسين، برآیندی ازارزیابی است.تجربه اینجانب نشان داد كه نفس ارزيابي موجب بروز احساس ناراحتي و رفتار تدافعي در کارکنان مي‌شود.در چنين شرايطي، تحسين(بعنوان یک شاخص ارزیابی) به جاي اينكه در كاركنان اعتماد به نفس ايجاد كند، مي‌تواند عاملي ناخودآگاه براي اثبات برتري تحسين كننده باشد. در این شرایط است که باید اذعان کرد که تحسين به جاي اينكه مانند پلي ميان مدير و كارمند عمل كند، موجب ايجاد فاصله ميان آنها مي‌شود.

بزرگ شدید می خواهید چکاره شوید؟

هفته گذشته بود که برادرزاده شش ساله ام، از من سوال کرد که عمو!! بزرگ شدی می خواهی
 چکاره شوی؟!  فکر کردم دوباره خیال پردازی  او گل کرده و برای اینکه او را از صرافت پرسیدن
 سوالات بعدی بیندازم گفتم: « راستش وقتی بزرگ شدم می خواهم عمو شوم! »

او بلافاصله جواب داد « نمی توانی، چون قبلاً عمو شده ای! »

گفتم: « می خواهم مدیر شوم »

گفت: « نمی توانی، چون حالا هستی! »

کلافه شدم و گفتم : « متاسفم، نمی دانم چه جوابی باید بدهم»

با تعجب نگاهم کرد و گفت: «یعنی چی؟ فقط بگو بزرگ شدی می خواهی چکاره شوی. عمو!  تو می توانی هرچه دلت خواست بشوی ! »

از حرفش یکه خوردم و دیگر نتوانستم جوابش را بدهم. او هم دیگر حرفی نزد و رفت.

آن تجربه 1 دقیقه ای کوتاه تاثیر عجیبی بر عمق  وجودم گذاشت. چون از نظر برادرزاده ام من هنوز
 می توانستم هر چه که دلم می خواست بشوم. سنم، شغل فعلی ام، مدارک دانشگاهی ام و کوله باری تجربه در مسئولیت مدیریتی، هیچکدام مهم نبودند.

از نظر او آینده من هنوز تمام نشده بود و من هنوز هم می توانستم آرزوهایی داشته باشم.

 من می توانستم یک چیز دیگر غیر از آنی که هستم باشم.

زیبایی حقیقی این تجربه هنگامی بیشتر شد که متوجه شدم «او» با نهایت صداقت، سوالات مشابهی را
 از «دیگران» نیز پرسیده است.

این موضوع موجب شد تا به خودم بیشتر فکر کنم و این قول را بدهم که « مدیری که به آن تبدیل خواهم شد قطعاً با آنچه که تصمیم گرفته بودم بشوم، متفاوت خواهد بود و یک «من» تازه باید در درونم شروع به زندگی نماید.»