زمانی برای گلایه گردن !

زمانی که مارک تواین گفت:« همه راجع به آب و هوا صحبت می کنند، اما هیچ کس چیزی راجع به آن نمی داند» روحیه ای را افشا کرد که برای فعالیت های بی درد سر سازمانی بسیار مهم است:

«ترغیب شکایت زمانی که مشخص است چیزی تغییر نخواهد کرد».

افراد به همان دلایلی که از آب و هوا شکایت می کنند، از سازمان هایشان هم گلایه دارند. البته نه بخاطر اینکه امیدوارند چیزی تغییر کند، بلکه به این خاطر که این نق زدن ها، افراد سازمان را که دردهاوتجربه های مشترکی دارند، کنار هم جمع می کند وتبدیل به شیوه ای آسان برای دم خورشدن آنها با یکدیگر می شود.

من این مساله را در طول سنواتی که مشغول خدمت هستم مشاهده کرده ام. همکاران کراراً  حرف های نسبتاً بی ارزشی را بدون آنکه انتظار داشته باشند چیزی تغییر نماید بر زبان می آورند. همه گلایه می کنند که سازمان بسیار بوروکراتیک شده، تمرکز کافی بر مشتریان ندارد، انگیزش کافی موجود نیست و قس علیهذا...... و جالب اینکه وقتی تغییرات مورد نظر آنها رخ دهد باز هم ثابت می کنند که بسیار انعطاف پذیرند و به سرعت چیزهای جدیدی برای نق زدن پیدا خواهند کرد!!

در فرهنگ گلایه و شکایت، توانایی تشخیص منفی بافی، یکی از مهمترین مهارت های مدیران است. مدیران نیازمند شناخت قواعد نانوشته حاکم بر نحوه، اشخاص مورد هدف و موضوع نق زدن های لفظی کارکنان هستند. بدین طریق آنها می توانند مشخص سازند در کجا نباید انرژی خود را صرف حل مساله کنند. برای کارکنان هیچ شکایتی لذت بخش تر از گلایه از مدیری نیست که به دنبال حل مسائلی است که هیچ کس نه خواهان آن است و نه انتظارش را دارد.