ما را با نادانان چکار ؟!

 1. «هرگاه مردم عهدهای خود را بشکنند و به آن وفا نکنند،خداوند دشمنانشان را بر آنها مسلط خواهد ساخت» [1] جمله ای را که خواندید روایتی بود از رسول مکرم اسلام که وفای به عهد را از برجسته ترین و مهمترین سجایای اخلاقی می دانست و امت خود را به رعایت آن توصیه می فرمود. همچنین ایشان، نقض عهد را چنان مردود می شمارد که «عهد شکن را فردی بی نشان از دینداری» معرفی می نماید.[2]

 اهمیت موضوع وفای به عهد در دین اسلام تا بدانجا است که امیر مومنان، علی عالی مقام، در فرازی از نامه معروف خود خطاب به مالک اشتر نخعی می فرماید «ای مالک! مبادا با مردم عهد و پیمانی برقرار نمایی و هرجا که دیدی منفعت این است که عهد و پیمان را نقض کنی، آن را بشکنی» [3]

 یا اینکه امام صبر و آرامش، امام موسی کاظم (ع) می فرمایند «حتی هنگامی که به کودکان وعده ای دادید به آن پایبند باشید» [4] و قس علیهذا.....

 2. آنچه که در بالا خواندید تنها تذکری است به تمام مدیرانی که چون سخن از دین و ایمان می زنند باید چنین باشند و سخنان بزرگان شریعت را آویزه گوش نمایند. اصلاً مگر می توان ادعای دینداری داشت و بدان عمل ننمود؟ مگر می توان ردای مسئولیت در نظام مبتنی بر دین پوشید و جور دیگر عمل نمود؟ مگر می توان سخن از پایبندی به سیره نبوی و علوی گفت اما وعده های پوچ و قول و قرارهای خلق الساعه را که به یقین نتیجه اش شکستن عهد می باشد داد و وفای به عهد را فراموش کرد؟

 3. «و چون سخن بیهوده بشنوند از آن روی برمی تابند و می گویند کردارهای ما از آن ما و کردارهای شما از آن شماست. سلام بر شما. ما را با نادانان چکار»[5] و این کلام الهی است خطاب به تمام مومنانی که نه تنها حرف پوچ و سخن بی خاصیت بر زبان نمی آورند که اساساً به چنین سخنانی هم که از زبان دیگران جاری می شود وقعی نمی نهند.

 پی نوشت:

 ۱.علل الشرایع،ص 584،ح 26

۲. کنزالعمال، ج 4،ص365،ح 10937

3. نهج البلاغه

4. عده الداعی،ص 75

5. سوره مبارکه قصص، آیه 55

هر که نان از عمل خویش خورد ....

 در «سفرنامه مظفرالدین شاه» آمده است که هر گاه در یکی از ییلاقات تهران بساط عیش خود را فراهم می ساخت، می توانستی همه چاکران را ببینی که با خدم و حشم فراوان، گوشه گوشه باغ به دنبال کاری بودند و تلاش می کردند تا با نمایش ساختگی از تلاش هایشان، بیشتر در چشم قرار گرفته و خود را عزیز نمایند. و گاهی آنقدر این خودنمایی زشت و کریه می شد که موجبات تأسف و ریشخند همگان را فراهم می ساخت.

مثلاً از جمله رسم های آن دوران «سبزی پاک کردن» در برابر چشم شاه بود. بدین ترتیب که هر یک از چاکران سبدی از سبزی در مقابل پای گذاشته و تربچه را از ریحان جدا می کردند تا به چشم شاه خوش آید تا بلکه از صدقه تربچه نقلی قرمز رنگ، منصبی نیز به کسی رسد و از کنار آن فربه گردد! و چنین بود که فلانی بادمجان پوست می کند و بهمانی سبزی پاک می کرد و ...

اگر کمی به سازمان خود با دقت خود نگاه کنید حتماً متوجه خواهید شد که از این «سبزی پاک کن ها» هنوز فراوانند. آنها که با مداهنه و چاپلوسی می خواهند مدام در چشم باشند و بدین سان بالاتر روند و در این میان تنها آنچه که مایه امیدواری است آن است که هنوز هستند اندک مدیرانی که به این چاپلوسی ها و مداهنه گویی ها وقعی ننهاده و شایستگی و  لیاقت را ارج نهاده و  اخلاق مداری را توزیع می کنند.

نشریات سازمانی، ضرورت یا تشریفات؟

 علاوه بر نشریاتی که هر روزه در مقابل دکه های سفید رنگ مطبوعات پهن و شب ها جمع می شوند، بخشی از نشریات هم هستند که توسط سازمان ها یا ارگانها [عموماً دولتی] با شمارگان محدود به زیور طبع آراسته می شوند.این گونه نشریات، بر اساس اصول سازمانی، موظف به انتشار فعالیت ها، ارزش ها و اصول سازمانی و انعکاس اخبار و موفقیت های سازمان به منظور ایجاد نگرش مثبت به مدیران و کارکنان می باشند.

 ویژگی مهم این نشریات این است که به دلیل داشتن مخاطب خاص و محدود، کمتر مورد نقد و بازنگری قرار گرفته و دقیقاً به همین دلیل است که پس از مدتی از میزان استقبال کارکنان کاسته شده و به تدریج از اهداف اولیه خود دور می شوند.

نظری اجمالی به بسیاری از این دست نشریات حاکی از آن است که محتوای اغلب آنها تکراری و کپی برداری از اخبار و رویدادهای مهم در مطبوعات سراسری است. در این نشریات، تعریف و تمجید از مدیران سازمان جایگاه ویژه ای دارد و کمتر صدای کارکنان و تبادل نظر با آنها به گوش می رسد. همچنین عدم بهره گیری از تیم های متخصص روزنامه نگاری در این نشریات کاملاً محسوس است. وجود غلط های فاحش ویرایشی، گواه چنین ادعایی است. جالب اینکه بسیاری از این نشریات به عنوان نماد و تابلوی سازمان به دیگر ادارات و حتی نشریات ارسال می شوند که بدون هیچ مطالعه ای مستقیماً به درون سطل زباله می روند.

اغلب نشریات درون سازمانی نیازمند تعریف سبک جدیدی از روزنامه نگاری هستند که متأسفانه در کشور ما کمتر بدان توجه شده است. اما قبل از تعریف این سبک لازم است تا مدیران مسئولشان به این سؤال پاسخ دهند که هدف از انتشار نشریه چیست و برای پاسخگویی به کدام نیاز سازمان منتشر می گردد؟